Mijn Maatje
Category PersonalAfgelopen vrijdag kwam ik beneden en het was een beetje een 'puinhoop'. Djenti had alles laten lopen en hij was heel erg aan het hoesten, dit was voor mij het teken dat zijn tijd gekomen was en dat ik de beslissing moest nemen...
eerst het huis maar eens opruimen voordat de kinderen naar beneden kwamen. Djenti stond er echt bedroefd bij, gelukkig deed een aai over zijn bol hem goed en fleurde hij even op. Hij wilde naar buiten toe en ging vermoeid op het terras liggen met zijn kop tussen zijn poten...
Ondertussen de boel opgeruimd en naar boven toe om de kinderen wakker te maken, ze moesten nu eenmaal naar school. Verteld dat Djenti's dag gekomen was om hem in te laten slapen en gevraagd of de jongens mee wilden. Cas met een volwaardig NEE, wil bij een vriendje spelen maar Bjorn wilde absoluut mee.
Vervolgens aangekleed en als ontbijt havermout klaar gemaakt. Djenti in de auto en de jongens en naar school. Op school heeft Bjorn tegen al zijn vriendjes verteld dat het zover was....
Nadat ik de jongens op school had gebracht ben ik met Djenti naar zijn favoriete stukje gegaan waar hij altijd achter de konijnen aan ging. Alleen deze keer liep hij niet voorop maar sjokte wat achter mij aan. Op een gegeven moment hoorde ik hem niet meer en stond hij een stuk achter mij met hangend hoofd naar mij te kijken, voor mij het signaal dat hij niet meer verder wilde lopen.
Dus maar weer naar huis, waar hij zijn favoriete beloning, een pensstaafje, wel aanpakte maar vervolgens weer liet vallen en naar zijn plekje bij de deur ging.
Voor mij de opgaaf om met de dierenarts te gaan bellen voor het maken van de afspraak. 's Middags konden we daar terecht, dus ik had nog tijd voor de dagelijkse beslommeringen op vrijdag, boodschappen doen.
Nadat ik Bjorn had opgehaald heb ik voor hem (alweer) havermout gemaakt, hij had geen zin in brood. 's Middags hebben we niet zo veel gedaan, beetje tv gekeken en geknuffeld.
Toen kwam het moment dat we naar de dierenarts moesten gaan, eerst nog met Djenti uit en deze keer wilde hij wel mee naar zijn bultje, als of hij aanvoelde dat dit de laatste keer was.
Bij de dierenarts was Djenti erg rustig, hij is vredig ingeslapen met Bjorn en ik aan zijn zijde. Alle twee hebben we gehuild zittend op de grond naast onze grote vriend.
Nu is alleen de leegte die achter blijft als je thuis bent. Dat zal helaas nog wel een tijd duren, maar gelukkig hebben we de fijne herinneringen aan een geweldige hond, zo lief voor mens en kind. We zullen je missen Djenti, maar je blijft altijd in ons hart!
-