Reflections...

En een bod. Veel te laag, maar goed hoop dat we er uit kunnen komen zodat we in ieder geval geen verlies hoeven hebben en dat de boel verkocht is. Onder tussen de nodige lijntjes uitgezet in Wolfheze om ook aan een woning te komen, maar ja klein dorp en men gaat niet zo snel verhuizen :(
Ondertussen aan de Macharislaan...De spanning in huis is om te snijden. Astrid is alleen maar aan het regelen en voor de rest is het eigenlijk net als voordat we (ik) besloten had om er mee te stoppen. Lekker langs elkaar heen leven en geirriteerd raken als de ander iets vraagt.
Bijvoorbeeld, "Astrid... wat ga jij met de bedden van de kinderen doen... (er worden nieuwe kinderkamer thema's bedacht)" dus leek mij een legitieme vraag. Een geirriteerd antwoord, en dat we prijskaartjes aan de spullen moeten gaan hangen....

Waaaaat?
Watoverkomt me nu weer; Prijskaartjes??????
WTF, laten we gewoon in goed overleg de boel verdelen. Ja we zullen allebei andere spullen moeten aanschaffen, maar prijskaartjes??? We hebben 10 jaar lang toch ook zonder prijskaartjes kunnen leven?
Snap het niet.....
Voor mij heeft het echter generlei waarde, emotioneel wordt ik er wel van, is matrealisme nu iets waar we ook nog over moeten vechten? Bleh!