Reflections...

Heb vannacht een hele emotionele nacht gehad. Heb nooit kunnen denken dat je terwijl je slaapt zo'n verdriet en eenzaamheid kon volen. Dit is absoluut niet te omschrijven echt ik werd intens verdrietig vanochtend wakker.
Even daarna kwam Cas de kamer opgelopen, kusjes, schoenen uit en nog even bij Pappa slapen, ooooooh wat voelde dat goed!!!!
Vandaag nog wat geklust in het huis, morgen ga ik een mini vakantie houden van drie dagen aan zee. Weet niet of ik ergens een hotspot kan vinden van mijn provider, anders blijft het even stil de komende drie dagen.

Vandaag toen ik Cas ging ophalen bij het KDV verteld dat we uitelkaar gingen, verbazing en ongeloof en even daarna hoorde ik ook begrip bij de leidsters, want hoe Astrid af en toe "bezig" is of dingen communiceert konden zij mijn beslissing wel begrijpen. De zin "als dat mijn vrouw zou zijn dan...." galmt nog na in mijn hoofd.
Vind het prettig dat ik iig "steun" uit een onverwachte hoek krijg. Hoop dat Astrid ook wat wijzer gaat worden nu ze op haar eigen benen moet gaan staan.

Nou, ga lekker slapen (hoop ik, gooi er nog een matra tegen aan) en wie weet morgen weer een epos.

Joepie, heerlijk de zee!!!